To, co pozostaje
O PROJEKCIE
Ten projekt nie opowiada o ptakach. Te zdjęcia nie pokazują świata, nie zatrzymują czasu.
Nie mówią o tym, co było. To nie jest historia zdarzenia ani miejsca.
To obserwacja ruchu, który nie zostawia śladu. Życia, które mija i którego już nie ma w chwili patrzenia. Obrazy pokazują to, co pozostaje. W myśli, w pamięci. We mnie. W Tobie.
To, co pozostaje, w każdym z nas jest czymś innym.
- Na początku pojawia się niepewność. Jeszcze nic się nie wydarzyło, nie wiadomo co się wydarzy, jest próba podjęcia decyzji i strach przed nią. Niepewność.01 / 06 - Potem przychodzi wybór, myśl zaczyna się formować, kierunek staje się jasny, czytelny, ale nadal kruchy, delikatny. Wybór.02 / 06 - Następnie linia się przerywa. Pojawia się pustka, zawieszenie. To, co wydawało się nazwane, traci stabilność. Po chwili zawahania następuje powrót do wybranego kierunku. Zawieszenie.03 / 06 - W kolejnym etapie pojawia się napięcie — masa, rytm, powtarzalność. Jednostka zanika w społeczności, działania stają się automatyczne, wspólne myślenie jest koniecznością. Napięcie.04 / 06 - Z czasem pojawia się zwątpienie. Konieczne wtedy jest wsparcie, realna stabilizacja - pojawia się horyzont. Cienka delikatna linia, linia życia. Zwątpienie.05 / 06 - Na końcu jest cisza. To, co pozostaje istnieje tylko w nas. Cisza.06 / 06